PAŁERYZM (nie mylić z POVERYZMEM) - sztuka mocna jak pała, trend artystyczny aktywny od połowy lat 70., szczególną popularność zdobył w latach 80. na fali ruchów „solidarnościowych”, a potem, aż do początku lat 90. rozwijał się w związku z rozkwitem martyrologii stanu wojennego. Sam termin pałeryzm odnosi się nie tylko do monumentalnych rozmiarów prac, ale również do pał, czyli form wertykalnych, które pałeryści preferują. Pałeryzm cechuje przede wszystkim gruba przesada i patos, a w skrajnych wypadkach również ekstremalnie jednoznaczna wymowa dzieła. Głównym tematem jest figura ludzka. Pałeryści wierzą, że człowiek jest mocny. Intelektualne podwaliny pałeryzmu położył Andrzej Wajda swoimi filmami „Człowiek z marmuru” i „Człowiek z żelaza”. Istotny wpływ na kształtowanie się pałeryzmu miała również podsycana przez pewne nurtu literackie (np. Nowa Fala) oraz przez propagandę gierkowską fascynacja życiem i pracą prostych ludzi, rzeczywistością wielkich budów (Huta Katowice, Trasa Łazienkowska w Warszawie) i rodzącymi się na tym tle więzami międzyludzkimi. Głownym przedstawicielem pałeryzmu jest Zbigniew Fraczkiewicz, autor monumentalnego rzeźbiarskiego cyklu Ludzie z żelaza. Elementy pałeryzmu odnaleźć można również m.in. w twórczości Magdaleny Formaliny Abakanowicz (tłumy figur z płótna workowego) oraz malarstwie Edwarda Dwurnika (szczególnie cykl Od grudnia do czerwca poświęcony ofiarom stanu wojennego), które w latach 70. zawierało elementy prekursorsko-konstytutywne względem pałeryzmu.