Projekt "Broniewski" przygotowany przez galerię RASTER jest wieloczęściowym wydarzeniem artystycznym w którym bierze udział kilkudziesięciu muzyków, artystów, intelektualistów i literatów. Postać i twórczość Władysława Broniewskiego, głęboko spleciona z historią XX wieku, odlana z brązu lecz pijana, potężna i bezradna, jest dla nas punktem wyjścia do rozważań na temat relacji między sztuką i państwem, niezależnością i władzą oraz współczesnym sensem pojęcia patriotyzmu. Czy możliwa jest sztuka politycznie zaangażowana i jakie pułapki zastawia na nią swoim biegem Historia.

Tak jak wiersze Broniewskiego odwołują się często do dramatycznych losów Polski, tak i jego życie naznaczone jest tragizmem. Przed wojną aresztowany za komunizm, potem w "sowieckim mamrze", a wreszcie - już jako literacka ikona Polski Ludowej - po śmierci ukochanej córki siłą osadzony w zakładzie psychiatrycznym. Poeta, który służy władzy, ale potrafi jej również odmówić; człowiek, któremu Państwo funduje pomnik, a zwykli ludzie u jego stóp - z pamięcią i swoistą sympatią - ustawiają puste butelki po wódce. Artysta za swą sztukę przykładnie wynagradzany i karany, wynoszony na sztandar i tym samym sztandarem duszony, drukowany w wielotysięcznych nakładach i cenzurowany zarazem.
Broniewski to także wycieczka do naszych czasów szkolnych, dzieciństwa w komunistycznej Polsce. Większość uczestników naszego projektu należy do pokolenia dobrze pamiętającego poprzedni system, a jednocześnie dojrzewającego już w czasach przełomu politycznego i rodzącego się kapitalizmu. Mimo to, a może właśnie dlatego, postać pomnikowego poety PRL-u - dziś usuniętego już ze spisu lektur obowiązkowych - jest dla nas szczególnie ważna. Chcemy znaleźć związki frazeologiczne i głęboko zaszczepione obrazy, może jakieś ukryte emocje, przeżycia, może tylko pojedyńcze słowa, może coś z pogranicza rzeczy nazywalnych których nie jesteśmy świadomi, a które odcisnęły się na pokoleniach uczących się na pamięć nakładać bagnet na broń.
Broniewski wreszcie to dla nas fascynujący, doskonały poeta, o wielkiej szczerości, wrażliwości i pogodzie, którego czyta się dzisiaj całkowicie współcześnie. Którego głębokie społeczne zaangażownie przedwojennych wierszy rewolucyjnych jest bardzo bliskie dzisiejszej filozofii środowisk wolnościowych. Którego czyste liryki nieprzeciążone wyrafinowaniem lingwistycznym są ponadczasowe i piękne.

Władysław Broniewski (1897-1962), poeta i tłumacz, urodził się w Płocku. Był najmłodszym dzieckiem Zofii z Lubowidzkich i Antoniego Broniewskiego. Miał dwie starsze siostry - Zofię i Janinę. Dom, w którym mieszkał od urodzin do 1915 roku należy obecnie do Związku Nauczycielstwa Polskiego i znajduje się w nim ekspozycja poświęcona poecie. Na podwórzu budynku znajduje się "dąb Broniewskiego" wpisany na listę zabytków przyrody.
Przyszły poeta uczył się w płockim Gimnazjum Polskim, gdzie był współorganizatorem skautingu i Związku Strzeleckiego. W wieku 17 lat wstąpił do Legionów (posługiwał się wówczas pseudonimem z czasów gimnazjalnych - "Orlik"). W 1917 roku został internowany w obozie w Szczypiornie.
W 1918 roku zdał maturę i wstąpił na Uniwersytet Warszawski. Studia humanistyczne tamże przerwał na czas wojny polsko-rosyjskiej - za udział w niej został odznaczony Srebrnym Virtuti Militari oraz czterokrotnie Krzyżem Walecznych i awansował do stopnia kapitana. Pamiętnik Broniewskiego z lat 1918-1922 ukazał się drukiem - dzięki staraniom wdowy Wandy - dopiero w 1987 roku.
Na początku lat 20. był członkiem Związku Niezależnej Młodzieży Socjalistycznej, a następnie członkiem Zarządu ZNMS - Życie. Nigdy potem - również po wojnie - nie należał jednak do żadnej partii politycznej.
W latach międzywojennych związany był z środowiskiem komunistycznej lewicy. Współpracował z wieloma czasopismami literackimi, był m.in. sekretarzem redakcji "Wiadomości Literackich" (1925 - 1936), współredagował komunistyczną "Dźwignię" i "Miesięcznik Literacki" (1921 - 1931), wraz z redakcją tego ostatniego został aresztowany na dwa miesiące pod zarzutem działalności komunistycznej.
W czasie II wojny światowej osiadł we Lwowie, gdzie w 1940 roku został aresztowany przez NKWD i wywieziony do moskiewskiego więzienia na Łubiance. Po zwolnieniu został żołnierzem armii Andersa, w 1943 roku za zgodą dowództwa podjął pracę w Jerozolimie jako redaktor techniczny pisma "W drodze". W tym okresie powstaje wiele oskarżycielskich i antysowieckich utworów, które zostały oficjalnie opublikowane w Polsce dopiero po 1989 roku.

Do kraju powrócił w listopadzie 1945 roku. W 1949 roku napisał poemat "Słowo o Stalinie". Dwa lata później władze państwowe urządziły poecie ogólnopolski jubileusz 25-lecia twórczości oraz podarowały willę w Warszawie przy ul. Dąbrowskiego zaprojektowaną specjalnie dla niego przez Jerzego Mokrzyńskiego (renomowanego architekta, współprojektanta Domu Partii w Warszawie i wielu realizacji nowoczesnej architektury mieszkalniowej). W domu tym Broniewski zamieszkał wraz z drugą żoną Wandą w 1953 roku. W tym też czasie na jednym z oficjalnych spotkań w Belwederze Bolesław Bierut zaproponował poecie napisanie nowego hymnu Polski Ludowej. Propozycja ta spotkała się ze zdecydowaną, publiczną odmową artysty.
W 1954 roku zmarła tragicznie w wyniku zatrucia gazem córka poety Anka (właściwie Joanna Kozicka, córka z pierwszego małżeństwa z Janiną), co Broniewski głeboko przeżył poświęcając jej osobny tom wierszy ("Anka", 1956). Zdarzenie to zostało również wykorzystane jako preteskt do osadzenia poety w zakładzie psychiatrycznym w Kościanie celem kuracji odwykowej. Po ponad miesiącu izolacji w zakładzie i bezskutecznych interwencjach żony w Ministerstwie Zdrowia Broniewski rozpoczął głodówkę i dopiero wówczas został wypuszczony na wolność.
Zmarł w Warszawie 10 lutego 1962 roku na raka krtani. Został pochowany na cmentarzu komunalnym na Powązkach. Wkrótce po śmierci wybór wierszy poety ukazał się nakładem emigracyjnego Instytutu Literackiego w Paryżu, a okazjonalny wiersz poświęcił zmarłemu poecie Kazimierz Wierzyński.
W 1972 roku odsłonięto w Płocku pomnik poety dłuta Gustawa Zemły.
Po 1989 roku wiersze Broniewskiego usunięto z obowiązkowego programu nauczania i stopniowo zaczęły one również znikać z podręczników.

Kuratorzy projektu na zdjęciu Zbigniewa Libery